Category Archives: Archief

Arabisch voor beginners

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Arabisch Alfabet

Heb je Arabisch sprekende vrienden of ben je geïnteresseerd in de rijke Arabische cultuur dan is dit de uitgelezen kans om in een kleine groep de grondbeginselen van de Arabische taal te leren.
Tijdens het eerste jaar zal vooral de nadruk liggen op het leren van het alfabet, het lezen en het schrijven.
Bij voldoende aanmeldingen start de cursus op donderdag 5 september.

Lestijden: iedere donderdagavond van 19.00 tot 21.00 uur (in onderling overleg worden afspraken gemaakt voor de vakantieperiodes)

Lesmateriaal: het cursusmateriaal wordt op de eerste cursusdag uitgereikt.
Kosten: €20.00 per maand.

Plaats: Mondiaal Centrum Breda, Roland Holststraat 71 Breda

Aanmelden: via bericht aan mondiaalcentrumbreda

Fietslessen

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Het Mondiaal Centrum Breda, start met het geven van fietslessen. Twee vrijwilligers van het MCB gaan deze lessen verzorgen.
Na aanmelding via het formulier hieronder, nemen zijn contact met u op voor het maken van een afspraak.

Na de lessen beheerst u het fietsen en kunt u veilig deelnemen aan het verkeer!
===========================================================================

Aanmeldformulier fietslessen

Het Mondiaal Centrum Breda / Maatjesproject organiseert fietslessen.
Na aanmelding neemt Ahmad of Erik contact met u op via het opgegeven e-mailadres of telefoonnummer.

UW gegevens:

Ik meld me aan voor de fietslessen van Ahmad en Erik.

Honderden kinderen achtergelaten in buitenland: ‘Zo traumatisch, bestraf het’

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail


Donderdag, 4 juli 2019
Aangeboden door RTL Nederland


Enkele honderden kinderen worden naar schatting achtergelaten in het buitenland. Elk jaar worden honderden kinderen door hun ouders achtergelaten in het buitenland. Erg traumatisch, stellen slachtoffers. Met de zomervakantie voor de deur doet een meerderheid van de Tweede Kamer een oproep: maak achterlating strafbaar als het belang van kinderen wordt geschonden.
Juf Kiet Engels geeft les in een vluchtelingenklas op een Brabantse school. Als een van de eersten doorbrak ze het zwijgen rondom ‘achterlating’.

Kinderen verdwenen


Een paar zomers geleden keerden drie kinderen uit haar klas niet terug op haar school. “Via bekenden van de familie hoorde ik dat ze achtergelaten waren in een islamitisch land. Je schrikt vreselijk.”
Juf Kiet vervolgt: “Ze zijn uiteindelijk weer teruggekeerd naar Nederland. Hoe het nu met ze is, kan ik vanwege de privacy niet zeggen. Maar het is erg traumatisch voor ze geweest. Ik wil scholen waarschuwen. Het gebeurt waar je bij staat.”

Traumatisch

Met de zomervakantie voor de deur, ligt achterlating in het buitenland op de loer. Enkele honderden jongeren worden jaarlijks naar landen gestuurd in Noord-Afrika, West-Afrika en het Midden-Oosten.
De kinderen worden onder het mom van vakantie of familiebezoek naar het buitenland gelokt en keren vervolgens niet meer terug.
“Ouders kiezen hier bijvoorbeeld voor omdat ze vinden dat hun kind te verwesterd is. Het kind wordt naar een tante of oma gestuurd om de normen en waarden te leren van het herkomstland van de ouder(s)”, zegt Diny Flierman van het Landelijk Knooppunt Huwelijksdwang en Achterlating (LKHA).
Bij het knooppunt kunnen slachtoffers zich melden en hulp krijgen.

Opvoedproblemen

Een andere reden waarom kinderen in het buitenland worden achtergelaten is als ouders vinden dat hun kind onhandelbaar is of als er opvoedproblemen zijn. “Ouders zien achterlating dan als tijdelijke oplossing voor de problemen thuis.”
In de meeste gevallen zijn ouders er van overtuigd dat ‘achterlating’ het beste is voor hun kind. Zij zien vaak geen andere oplossing. Soms zijn de bedoelingen minder goed; bijvoorbeeld bij uithuwelijking of als er sprake is van genitale verminking.

Maak het strafbaar

In bijna alle gevallen is achterlating erg traumatisch, stellen deskundigen en slachtoffers. Daarom wil een meerderheid van de Kamer achterlating strafbaar maken als het belang van kinderen geschonden wordt.
Nu is achterlating alleen niet strafbaar, maar alleen als er bijvoorbeeld dwang of geweld bij komt kijken. “We moeten hier als overheid tegen handelen”, zegt Kamerlid Kathalijne Buitenweg van GroenLinks. “Kinderen worden achtergelaten op plekken waar ze geen toekomst hebben.”
Minister Sander Dekker heeft al tegen de Kamer gezegd dat hij strafbaar maken te ver vindt gaan. Omdat er al kan worden ingegrepen als er sprake is van dwang of geweld.

Officiële meldingen

Diny Flierman weet niet op strafbaarstelling de beste oplossing is om het aantal slachtoffers omlaag te brengen. “Kinderen zijn vaak heel loyaal naar hun ouders. Als je het strafbaar maakt, durven kinderen die het hebben meegemaakt het vaak niet te melden.”
Volgens de officiële cijfers zijn er vorig jaar 39 meldingen geweest. “Maar het werkelijke aantal achterlatingen ligt veel hoger. Soms durven slachtoffers het niet te melden. Of het kind dat achtergelaten is, kan niet melden omdat het geen telefoon heeft bijvoorbeeld”, zegt Flierman.

Werkelijke cijfers

Het landelijke knooppunt ziet drie risicogroepen: jongeren (zowel jongens als meisjes), jongvolwassenen (vrouwen en mannen) en vrouwen met een partnerafhankelijke verblijfsvergunning met of zonder kinderen.
Op basis van onderzoek wordt het aantal achterlatingen geschat tussen de 180 en 800.

Ging heel erg slecht

De Amsterdammer Abdellah Mehraz werd achtergelaten in Marokko toen hij acht jaar was. Samen met zijn zusje. “Ook al was het voor mij heel traumatisch, mijn vader deed het omdat hij er echt van overtuigd was dat dit goed voor me was”, zegt hij.
“Het ging op een gegeven moment zo slecht met mij dat ik op het verkeerde pad raakte in Marokko. Ik was bijna ontspoord.”

Band weer goed

Inmiddels is Abdellah 45 jaar en woont hij in Amsterdam als pedagoog en ondersteunt hij niet-westerse ¬migrantengezinnen. Met zijn vader is de band weer goed.
“Ik ben heel lang heel boos op hem geweest maar ben er uiteindelijk achtergekomen waarom hij me dit heeft aangedaan. Hij dacht dat dit het beste voor me was. Hij vond het gewoon heel om mij te begrijpen en tot mij te komen. Gelukkig is die band nu weer helemaal goed tussen ons.”

Veel belangstelling voor herdenking en viering van afschaffing van slavernij

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail
Vredesduif Breda-noord

Ondanks het zeer warme weer waren er zeker 120 mensen naar het Groenendijkplein in Breda-Noord, waar de Vredesduif staat, gekomen om de eerste viering en herdenking van de afschaffing van de slavernij in Breda bij te wonen. Het was een veelkleurig publiek en veelkleurige sprekers.

Philip Oronsaye, afkomstig uit Nigeria heette iedereen welkom, waarna de uit Suriname afkomstige groep Moksi Lobi een openingsnummer uitvoerde. Daarna was Mevrouw Ashna Beinaar uit Amsterdam , die de relatie Breda en slavernij uitlegde, waarbij zij met name inging op de geschiedenis van de ex-gouverneur van Suriname Wigbold Crommeling die Huize Assendelft in de Nieuwstraat, waar nu hotel Nassau staat, opkocht en 3 slaven meebracht uit Suriname. Verder vertelde ze dat de Vrede van Breda ook betekende het begin van de kolonisatie en dus ook van de slavernij in Suriname. Nederland schafte de slavernij zeer laat af, pas op 1 juli 1863 en toen duurde het nog tien jaar voordat de slaven vrij waren, omdat de eigenaars van de plantages vrijgekocht moesten worden.

Namens de gemeente legde wethouder Daan Quaars een bloemstuk bij de Vredesduif om al de slaven die geleden hadden te herdenken. en juichte het initiatief van de verschillende organisaties toe zoals Amnesty International, Stichting Hart voor Breda-Noord, Jara, Stichting Marokkaanse jongeren, Augustinusparochie, Mondiaal Centrum, Raffy en Lale, waardoor het ook breed gedragen werd. Verschillende buurtbewoners spraken over het thema zoals Anna Wijnen over Bolivia, Roy Emanuels over het belang van de opvoeding en onderwijs in het thema, William Akaffu over Ghana.
Tenslotte sprak ook de voorzitter van de wijkraad Breda-Noord Leo van den Berg lovende woorden over het initiatief.

De Viering werd verder opgeluisterd door prachtige liederen van Anouschka Stulting en Germaine en tot slot nog indrukwekkende muziek van Moksi Lobi.

De initiatiefnemers zijn voornemens om een Stichting op te richten in navolging van Tilburg en Rotterdam, zodat het thema ook meer aandacht krijgt in het onderwijs en er volgend jaar nog meer mensen komen.

Samen Congolees eten op 5 juli

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Op vrijdag 5 juli word in het Mondiaal Centrum Breda weer de maandelijkse
maaltijd georganiseerd.

Marie Gieskes-Nkaka uit Congo komt weer voor ons koken.

Het menu voor deze avond is:

Rijst, met een groenteschotel van witte bonen tomaat en paksoi, met
kip en verse sambal en een salade.
Nagerecht: ijs met vers fruit (waarschijnlijk aardbeien)
Alle gerechten worden apart geserveerd dus vegetariërs kunnen mee eten.

Wij bieden een ontspannen, huiskamerachtige sfeer, gezellige tafelgenoten
en natuurlijk een heerlijke maaltijd.

Zie bijgevoegde flyer voor menu, kosten en opgave.

We hopen jullie te zien op vrijdag 5 juli bij “Samen eten” in het Mondiaal
Centrum aan de Roland Holststraat 71 te Breda.
Inloop vanaf 17.30 uur en we eten gezamenlijk om 18.00 uur.

In augustus geen maaltijd, de eerstvolgende maaltijd is op 6 september.

Integreren via de Efteling

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail
Samen voor de poorten van de Efteling

Verslag van Maatjesproject (Mondiaal Centrum Breda), Efteling-uitstap 17 juni 2019.

‘Ga daar maar staan, onder de boom. Wat dichter bij elkaar… ja… beetje meer nog… oké, gaat-ie!”

En daar staan we, ‘nieuwe’ en ‘oude’ Bredanaars, onder de boom – én dan staan we nu ook: op de foto! Deze eerste groepsfoto wordt gemaakt bij vertrek vanaf het MCB; bij aankomst in de Efteling gaan we ook op de foto. Want op deze twee momenten zijn we als groep bijeen. Binnen de poort van de Efteling waaieren we uiteen in kleine groepen en dwalen van de ene naar de andere attractie. De zon is trouwens ook meegereisd en houdt ons de hele dag gezelschap, ter verhoging van de feestvreugde.

Mustafa en Ahmad – twee vaders -, hun dochters, Sidra, Manar, Hala, Djenna, Rama, Maram, Jasmina, en ik (Anton) laten ons rustig voeren door de Arabische wereld van de Fata Morgana. De boot beweegt langzaam, het water staat stil.
Maar dan daarna het vlot! Dat slingert en danst driftig op en neer, tolt in het woeste water van de Piranha. De ‘pechvogel’ in het vlot wordt drijfnat; maar hij of zij wist dat dit kon gebeuren en de natte ‘pechvogel’ moet ermee lachen.

Samen uit, samen thuis. Alleen, binnen de Efteling moeten we soms wel even apart. Ook onze kleine groep wordt af en toe gesplitst. Niet iedereen mag namelijk in elke attractie. De ‘Baron 1898’ stelt een mijntoren en mijntunnel voor – en is zeer heftig! Vanaf de mijntoren duik je loodrecht omlaag, schiet de tunnel in en maakt meteen een zwieper naar rechts, naar links, een pirourette, een buiteling… Djenna, Rama, Maram en Jasmina zijn te klein en mogen tot hun verdriet niet mee; Ahmad blijft bij hen achter. Mustafa, Sidra, Manar, Hala (zij is net groot genoeg: 1.32 m) en ik storten ons vanaf de hoge toren in de mijn.

Verderop in de BOB mag iedereen weer mee. In de Piranha trouwens ook, dus die doen we later op de dag nog voor een tweede keer: gezellig met ons allen nat worden!
In de Vliegende Hollander worden ook weer alleen de grootsten toegelaten.
We dwalen en zwerven door de Efteling. “Mogen we daarin?!” “Gaan we daarheen?!”
Waar zijn we nu en hoe komen we ‘daar’? Om dat te weten te komen pakken we de plattegrond er bij – plattegronden, moet ik zeggen, want de jonge dames willen zelf op de plattegrond zien, waar we zijn, waar we heen willen en hoe we daar naartoe moeten lopen. Ze lezen en begrijpen de plattegrond goed en vinden dan ook gemakkelijk de BOB, het Spookslot, de Pagode enzovoort.

De Efteling = attracties. Én de Efteling = wachten. Wachten doe je al schuifelend tussen de afzettingen door. Zo verstrijkt de wachttijd sneller. Wat je óók kunt doen om de tijd te vullen is: turnen – turnen terwijl je wacht. De afzettingen fungeren als turntoestellen: (halve) brug of rekstok of balk. Djenna en Jasmina draaien om de ‘rekstok’/‘brug’; Jasmina maakt een volledige split op een ‘balk’. Behalve turnen wordt er ook gedanst; de meisjes zingen, springen, klappen tegen elkaars handen en… stop!
“Weet je wat voor dans dat was?” vraagt Hala aan mij.
Nee, zeg ik.
Hala: “Dat is de pas à pas.”
Oh, aha!

De jeugd waardeert de Efteling, maar ook de jus d’orange uit het pakje, de chips uit het zakje en de Luikse wafels, die uit de tassen van Ahmad en Mustafa, de vaders, te voorschijn komen.
De jeugd vindt één ding niet zo leuk, namelijk dat het tijd is om naar huis te gaan. We verzamelen ons bij de uitgang. De plattegronden hebben goed dienst gedaan. En doen trouwens nog steeds dienst: nu er geen ‘rekstokken’, ‘bruggen’ of ‘balken’ in de buurt zijn, vermaken de jonge dames zich met de plattegronden: openvouwen – dichtvouwen – openvouwen…
De jongste, Jasmina, moet ik helpen bij dit spel: “Kijk, dat gaat zo… zo… zo…” zeg ik – Jasmina doet me na en zegt me daarbij intussen ook na: “Zo… zo…” En weer dichtvouwen…
De bus vertrekt.
De plattegrond is dicht. Die vouwen we thuis wel weer open om nog eens na te genieten.

door: Anton Overboom

Wereld vluchtelingendag 2019

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail
Je zou bijna je geloof in het goede van de mens verliezen.
Met ruim 70 miljoen vluchtelingen verpletteren we het trieste record van vorig jaar.

UNHCR Datapagina

  • Ruim 40 miljoen mensen hebben hun huis en haard achtergelaten om elders in eigen land een veilig onderkomen te zoeken (vaak in kampen van de UNHCR) tegen uitbarstingen van geweld of vanwege vervolging.
  • Ruim 25 miljoen mensen hebben hun land verlaten, zij hebben de grens van hun land overgestoken om een veilig onderkomen te zoeken bij familie of vrienden in het buitenland of in een vluchtelingenkamp van de UNHCR.
  • Ruim 3 miljoen mensen hebben in een ander land, asiel aangevraagd.
  • Daar komen dan nog eens de Palestijnse vluchtelingen boven op.

Recent (daar is nog geen goed beeld van) vluchten ook mensen vanuit Venezuela naar Brazilië, Colombia en de Caribische eilanden.

Zuid Soedan, Afghanistan en Syrië zijn de landen waarin of van waaruit de meeste mensen op drift zijn. Het gaat hier om mensen die in deze door oorlog en onderling geweld, geteisterde landen een veilig heenkomen zoeken.
In alle drie deze landen, is het einde van de strijd nog niet in zicht, althans het zal nog geruime tijd duren voordat we daadwerkelijk merken dat mensen terug zullen keren naar hun ooit achtergelaten huis en haard.

Waar we hier de politiek horen over opvang in de regio gebeurt dat ook, zonder ons zogenaamde beleidsinzet, op grote schaal. De vluchtelingenstromen gaan naar naar landen in de regio, waar mensen zich thuis voelen of familie of vrienden hebben waar ze onderdak kunnen vinden. Zo vangen IRAN (979.400), LIBANON (1 miljoen), PAKISTAN (1,4 miljoen), UGANDA (1,4 miljoen) en TURKIJE (3,5 miljoen) massaal vluchtelingen op.
Als je dit afzet tegen de welvaart in het opvangende land, kunt u zich voorstellen dat het daar dan geen vetpot is voor de vluchtelingen en dat ze zo snel mogelijk weer hun “oude leven” nieuw leven willen inblazen. Een reden te meer om UNHCR of de landen waar deze massale opvang plaats vindt te steunen.

Het blijft toch een groot aantal vluchtelingen dat de weg naar West Europa en met name Nederland weet te vinden (zie hieronder het overzicht van de IND). Logisch dat een klein land dat niet direct zonder gevolgen kan absorberen. Het heeft direct gevolgen voor de eigen inwoners. Begrijpelijk dat dat hier en daar “kwaad bloed” zet. Door het opleggen van quota aan gemeenten voor huisvesting lijkt het alsof lokale inwoners worden achtergesteld bij b.v. het zoeken naar een woning.
Dat is uit de protesten en de opkomst en de programma’s van nieuwe politieke partijen wel gebleken. Gelukkig trekt momenteel de economie aan en staat het bouwen van nieuwe woningen hoog op de het prioriteitenlijstje van alle overheidsinstanties. Maar de uitvoering loopt nu al vertraging op bij gebrek aan bouwvakkers. Hier is het misschien een optie om gebruik te maken van de aanwezige asielzoekers die dan werkervaring opdoen, de taal in de praktijk leren en geld verdienen.

De IND, bekijkt alle asielaanvragen en zijn lange tijd overbelast geweest, thans neemt het grote aantal asielaanvragen iets af maar nog steeds hebben de medewerkers van de IND de handen vol met werk. De werkzaamheden van de IND hebben tot gevolg dat ook veel asielaanvragen afgewezen worden, hetgeen betekent dat de afgewezene Nederland moet verlaten. Dit verlaten gaat niet op stel en sprong, mensen krijgen de tijd om e.e.a. fatsoenlijk te laten verlopen, maar dan gebeurd er vaak iets anders.
Mensen zien geen perspectief voor hun toekomst, hebben geen idee hoe ze verder moeten, hebben gedurende hun vlucht veel verschrikkelijke dingen beleefd en zijn nog niet “sterk” genoeg om de toekomst tegemoet te treden, met als gevolg dat ze niet vertrekken maar “onderduiken”.
Dit heeft tot gevolg dat ze nergens aanspraak op kunnen maken en dat ze geen onderdak hebben. Dan te bedenken dat Nederland niet het klimaat heeft om in de winter buiten te overleven, en we hebben zelf de overtuiging en we willen dat we een fatsoenlijk land zijn. Dan is het aanbieden van een Bed Bad en Brood voorziening aan uitgeprocedeerde asielzoeker wel het minste wat je kunt doen, om bedelen en zwerven met alle nadelige effecten daarvan te voorkomen.

Het Mondiaal Centrum Breda is opgericht om voor hen, de zwakste categorie binnen onze samenleving, Bed Bad Brood en Begeleiding te verzorgen. In het recent opgeknapte gebouw van het Mondiaal Centrum Breda is plaats voor een 20-tal van deze mensen.
Het gehele traject is gericht op de terugkeer naar het land van herkomst.
Het Mondiaal Centrum Breda maakt enkel gebruik van de inzet van vrijwilligers en werkt nauw samen met lokale “zuster”-organisaties. Alle giften, donaties en subsidies komen in zijn geheel ten goede aan de vluchtelingen en activiteiten voor andere doelgroepen.

Herdenking afschaffing slavernij

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Dag van de Herdenking en Viering van de afschaffing van de slavernij.
Hoe leef je in Vrijheid?

Voor de eerste keer wordt er in Breda op zaterdag 29 juni vanaf 14.00 uur de herdenking en viering van de afschaffing van de slavernij herdacht en gevierd bij de Vredesduif aan het Groenendijkplein in Breda-Noord. Sinds 2002 wordt de afschaffing hiervan op 1 juli in Amsterdam bij het Nationaal monument Slavernijverleden herdacht, sinds enkele jaren op het stadhuis in Rotterdam, vorig jaar voor het eerst in Tilburg en nu dan ook in Breda-Noord. Er is voor Breda-Noord gekozen, omdat hier de meeste mensen wonen met een Surinaamse, Antilliaanse en Afrikaanse achtergrond. Er zullen 4 wijkbewoners spreken over hun land van herkomst. Namens de gemeente zal wethouder Daan Quaars spreken.

Op 1 juli 1863 schafte het Koninkrijk der Nederlanden met de Emancipatiewet de slavernij af in Suriname en de Nederlandse Antillen. In Suriname heet het de Dag der Vrijheden maar wordt ook wel Kettingsnijden oftewel Keti Kotti genoemd. Het is een Bevrijdingsfeest voor alle inwoners en niet alleen voor de nazaten van de slaafgemaakten. Ook in Breda willen we samen de afschaffing van de slavernij herdenken en de vrijheid vieren.

De Initiatiefnemers bestaan uit Kleurrijk Breda met Antilliaanse, Surinaamse en Afrikaanse wortels en worden ondersteund door de Stichting Jara, Amnesty International, Zorgcentrum Raffy, Stichting Hart voor Breda-Noord, Augustinusparochie, Stichting Marokkaanse Jongeren en het Mondiaal Centrum. Het initiatief wordt ondersteund door de wijkraad Breda-Noord.

Doelstelling is om stil te staan bij de slavernij toen, de afschaffing ervan, maar ook bij moderne vormen van slavernij zoals mijnwerkers die onder erbarmelijke omstandigheden moeten werken zoals in kolenmijnen in Bolivia, in de kledingindustrie in Bangladesh, stadionbouwers in Qatar, slavernij in Omar etc.

Voor meer informatie zie: Augustinusparochie of Amnesty International Breda

Lees hier het verslag van de viering

17 juni dag tegen woestijnvorming

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Woestijnvorming

17 juni door de UN uitgeroepen tot dag tegen de woestijnvorming

Het onderwerp is niet nieuw, al ruim 20 jaar heeft het de aandacht van wetenschappers en politici. Woestijnvorming vind over de gehele wereld plaats. Oorzaken van woestijnvorming zijn onder andere:
De huidige manieren van landbouw en veeteelt. Dan moeten we denken aan de grootschaligheid van de landbouw en de bemesting van de landbouwgronden.
De ontbossing zonder nieuwe aanplant en daardoor de erosie van natuurlijke voedingsstoffen.
Klimaatverandering zorgt voor droogtes enerzijds en overstromingen op andere plaatsen, waarbij menselijke ingrepen in de natuur de gevolgen vaak verergeren.

Onlangs is de bijgewerkte atlas van de EU verschenen waarin duidelijk blijkt.

Uit de atlas blijkt vooral dat de bevolkingsgroei en de veranderingen van onze consumptiepatronen een ongekende druk uitoefenen op de natuurlijke hulpbronnen van onze planeet:

  • Meer dan 75% van de landoppervlakte van de aarde is al gedegradeerd en ruim 90% loopt het risico op degradatie tegen 2050.
  • Jaarlijks raakt wereldwijd een gebied half zo groot als de Europese Unie (4,18 miljoen km2) gedegradeerd.
  • Vooral Afrika en Azië hebben zwaar te lijden onder de toenemende bodemdegradatie.
  • De economische kosten van bodemdegradatie voor de EU bedragen naar schatting jaarlijks tientallen miljarden euro’s.
  • Tegen 2050 zal de wereldwijde productie van gewassen naar schatting met ongeveer 10% dalen als gevolg van bodemdegradatie en klimaatverandering.
  • De problemen zullen zich vooral voordoen in India, China en Afrika ten zuiden van de Sahara, waar de productie van gewassen gehalveerd zou kunnen worden als gevolg van bodemdegradatie.
  • Als gevolg van de versnelde ontbossing zal het moeilijker worden om de gevolgen van de klimaatverandering te temperen.
  • Tegen 2050 zullen naar schatting tot 700 miljoen mensen ontheemd raken als gevolg van een gebrek aan bodemrijkdommen. Tegen het eind van deze eeuw zou dit cijfer kunnen oplopen tot 10 miljard mensen.
  • Hoewel bodemdegradatie een wereldwijd probleem is, moet op plaatselijk vlak naar oplossingen worden gezocht. Er is behoefte aan meer inzet en betere samenwerking op plaatselijk vlak om de bodemdegradatie en het verlies van biodiversiteit een halt toe te roepen.

Daarbij komt nog dat de mens niet echt zuinig omgaat met de beschikbare hoeveelheid zoet water (vaak industriële vervuiling).

Als gevolg van de verwoestijning zullen we zien:

  • dat er op grote schaal migratie zal gaan plaats vinden naar de vruchtbare gebieden.
  • Woestijnvorming zal er ook aan bijdragen dat mensen uit de onvruchtbare landbouwgebieden naar de steden zullen verhuizen om daar werk te zoeken om zo inkomsten te genereren om zichzelf en hun familie te onderhouden. Daarbij wordt voorbijgegaan aan het feit dat ze niet bijdragen aan de productie van voedsel en afhankelijk worden van derden.
  • Het zal geen verrassing zíjn als ik hier nog vermeld dat de armste mensen het eerst en het hardst getroffen worden. Zonder landbouwgrond geen inkomsten en zonder financiële middelen worden zij gedwongen om hun leefgebied te verlaten om elders een bestaan op te bouwen. Veel hangt af van de mate waarin zij zich kunnen aanpassen en of zij daartoe de mogelijkheid krijgen.
  • Daarmee wordt duidelijk dat de overheid beleid moet maken om woestijnvorming tegen te gaan. Regulering van de hoeveelheid en het gebruik van landbouwgrond en de verontreiniging van zoet water.
  • Ook moet de overheid maatregelen stimuleren die de woestijnvorming stoppen en het proces omkeren, hetgeen mogelijk is.
  • Op kleine schaal worden in Spanje dorre landbouwgronden opnieuw en duurzaam bemest, een traag maar succesvol project. Ook worden er elders (op reeds opgegeven gronden) op kleine schaal succesvol proeven gedaan met het opnieuw aanplanten van bomen. Proeven die lijken aan te slaan

Steeds meer worden we bewust van de impact, maar duurzame oplossingen blijken moeilijk te implementeren. Op experimentele basis wordt er nu gezocht naar duurzame oplossingen.

Er is blijkbaar niet een oplossing die overal werkt. Voor elk “verloren” gebied zal een eigen remedie moeten worden bedacht en uitgevoerd. Verder zal er veel informatie over succesvolle methoden moeten worden uitgewisseld. Hierbij kunnen organisaties die op wereldschaal actief zijn een grote rol spelen.

Externe links:

Christenen hebben ons nodig

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Uit: Telegraaf d.d. 14 juni 2019
door: Wierd Duk

‘Ze hebben onze hulp nodig’

Demonstratie om aandacht te vragen voor de vervolging van christenen

AMSTERDAM
Christenen vormen wereldwijd de zwaarst vervolgde religieuze minderheid. Over hun lot wordt nauwelijks bericht, constateren Nederlandse theologen. Daarom Organiseren zij vandaag in Den Haag een demonstratie bij ambassades van landen waar christenen worden vervolgd. “Het is een eerste stap.” In Pakistan, Eritrea, Myanmar, China, Noord-Korea, Irak, Afghanistan, Nigeria, en op nog veel meer plekken zijn christenen slachtoffer van vervolging. Volgens een recent rapport van het Britse ministerie van Buitenlandse Zaken neemt de moord op de christenen ‘genocidale’ vormen aan. Het christendom dreigt in delen van het Midden-Oosten zelfs te verdwijnen. ‘Velen zijn stil, uit angst’ De berichtgeving over deze ontwikkeling is summier, concluderen de opstellers van het rapport: ‘Mogelijk om politiek-correcte redenen omdat het christendom vaak met het kolonialisme wordt geassocieerd’. Wegens dit vermeende gebrek aan aandacht voor het lot van de christenen, organiseren Sonja Dahlmans (50), voormalig docent Nederlands en student theologie, en de predikant Henk Jan Prosman vandaag een tocht langs ambassades in Den Haag van landen waar christenen worden vervolgd. „Het verbaasde mij dat wij bijvoorbeeld over Myanmar weten van de NOS dat de Rohingya-moslims daar worden vervolgd, maar niet dat dit ook gebeurt met de christelijke Kachin in hetzelfde land”, zegt Sonja Dahlmans. „Ik ben me in die berichtgeving gaan verdiepen en het lijkt een patroon. Neem de aanslag op moslims in Christchurch. Terecht was daar wereldwijd grote verontwaardiging over. Maar toen in Sri Lanka honderden christenen werden vermoord, spraken mensen als Obama en Clinton ineens over een aanslag op ‘toeristen en Easter worshippers’ – Pasenaanbidders. Nou ja, als je al niet eens durft te benoemen over welke religie het gaat.”

Waar komt die omzichtigheid uit voort. denkt u?
„Ik weet niet wat er in hun hoofden omgaat. Maar voor veel mensen kunnen christenen kennelijk per definitie geen slachtoffer zijn. Christenen worden gezien als welvarend en als mensen met een ‘witte huidskleur’, zoals Frans Timmermans onlangs letterlijk zei. Terwijl christenen in meerderheid niet blank zijn en overwegend arm. Daar gaat het ook niet om. Wat aan de orde is, is dat christenen massaal worden vervolgd en vermoord en dat we niet terughoudend moeten zijn als we daarover willen spreken.”

Merkt u die terughoudendheid ook in eigen kring? „Ja, want als je dit probleem aan de orde stelt, word je al snel een ‘islamofoob’ genoemd en in verband gebracht met ‘extreemrechts’. Om onduidelijke redenen word je gelieerd aan partijen als de PW en Forum voor Democratie terwijl de meeste christenen gewoon CDA, ChristenUnie of SGP stemmen. Het debat hierover is extreem gepolariseerd. Daarom houden veel mensen zich stil. Uit angst. Dat willen wij doorbreken.”

U was met name geschokt door de onwil van westerse landen om de vervolgde christen Asia Bibi op te nemen. De jonge vrouw werd in Pakistan met de dood bedreigd.
„In het Verenigd Koninkrijk wilden ze Asia Bibi niet opvangen omdat haar komst zou leiden tot ‘sociale onrust’. Er wordt dan niet bij gezegd wie die onrust veroorzaakt, namelijk radicale moslims die haar willen vermoorden. wanneer je een vluchteling die in eigen land gelyncht dreigt te worden geen veiligheid wilt bieden uit angst voor gewelddadige reacties, dan is er toch iets raars aan de hand met het vrije Westen? Wij importeren die mentaliteit, en het effect op ons is: we durven zo iemand niet meer in ons midden op te nemen.” ‘Dat Willen wij doorbreken’

Hoe ernstig is de vervolging van christenen werkelijk?
„Onderzoekers beweren dat de kerk nu zwaarder wordt vervolgd dan ooit. Tweehonderd miljoen christenen zouden slachtoffer zijn van vervolging: daarmee is het de grootste bedreigde religieuze groep. Het is als een vlek die zich uitbreidt. lk las een rapport van de Europese Unie over misstanden ook bij ons in Europa: Intimidaties. vandalisme jegens kerken en begraafplaatsen, christelijke vluchtelingen in opvangcentra die worden gemolesteerd, christenen wier burgerrechten worden aangetast.”

U maakt een tocht langs ambassades. Wat wilt u bereiken?
„Wij zien het als een soort aftrap om mensen bewust te maken van wat er gaande is. In de hoop ook dat mensen minder angstig worden om de vervolging van de kerk aan de orde te stellen. Andries Knevel tweette laatst dat hij terughoudend was om hierover te spreken uit angst in een debat over de islam terecht te komen. Hij wilde zich niet langer door die vrees laten leiden. Ik denk dat het niet zozeer gaat om de mogelijke acties van moslims; er zijn voldoende situaties waarin moslims hun christelijke buren hebben geholpen. Het gaat erom dat vooral politiek-correcte mensen jou verwijten te lijden aan ‘islamofobie’ of aan een ander ziektebeeld, waardoor deze discussie zo ontzettend moeilijk kan worden gevoerd. Ik merk het als ik erover begin: het gesprek stokt, mensen kijken je glazig aan. Het is glad ijs waarop je je begeeft. Mensen maken zichzelf monddood, terwijl de vervolgde christenen onze hulp nodig hebben. Uiteindelijk gaat het om hen, de slachtoffers.”

‘Als je niet eens durft te benoemen over welke religie het gaat’

« Older Entries