Category Archives: Evenementen

Herdenking afschaffing slavernij

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Dag van de Herdenking en Viering van de afschaffing van de slavernij.
Hoe leef je in Vrijheid?

Voor de eerste keer wordt er in Breda op zaterdag 29 juni vanaf 14.00 uur de herdenking en viering van de afschaffing van de slavernij herdacht en gevierd bij de Vredesduif aan het Groenendijkplein in Breda-Noord. Sinds 2002 wordt de afschaffing hiervan op 1 juli in Amsterdam bij het Nationaal monument Slavernijverleden herdacht, sinds enkele jaren op het stadhuis in Rotterdam, vorig jaar voor het eerst in Tilburg en nu dan ook in Breda-Noord. Er is voor Breda-Noord gekozen, omdat hier de meeste mensen wonen met een Surinaamse, Antilliaanse en Afrikaanse achtergrond. Er zullen 4 wijkbewoners spreken over hun land van herkomst. Namens de gemeente zal wethouder Daan Quaars spreken.

Op 1 juli 1863 schafte het Koninkrijk der Nederlanden met de Emancipatiewet de slavernij af in Suriname en de Nederlandse Antillen. In Suriname heet het de Dag der Vrijheden maar wordt ook wel Kettingsnijden oftewel Keti Kotti genoemd. Het is een Bevrijdingsfeest voor alle inwoners en niet alleen voor de nazaten van de slaafgemaakten. Ook in Breda willen we samen de afschaffing van de slavernij herdenken en de vrijheid vieren.

De Initiatiefnemers bestaan uit Kleurrijk Breda met Antilliaanse, Surinaamse en Afrikaanse wortels en worden ondersteund door de Stichting Jara, Amnesty International, Zorgcentrum Raffy, Stichting Hart voor Breda-Noord, Augustinusparochie, Stichting Marokkaanse Jongeren en het Mondiaal Centrum. Het initiatief wordt ondersteund door de wijkraad Breda-Noord.

Doelstelling is om stil te staan bij de slavernij toen, de afschaffing ervan, maar ook bij moderne vormen van slavernij zoals mijnwerkers die onder erbarmelijke omstandigheden moeten werken zoals in kolenmijnen in Bolivia, in de kledingindustrie in Bangladesh, stadionbouwers in Qatar, slavernij in Omar etc.

Voor meer informatie zie: Augustinusparochie of Amnesty International Breda

Impressie Open Dag 2019

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Opendag MCB 2019
Afgelopen zaterdag was het gezellig druk op het Mondiaal Centrum. ( MCB) Bezoekers konden kennis maken met diverse activiteiten en culturen in het voormalige klooster aan de Roland Holststraat.

Mustafa gaf rondleidingen om te laten zien hoe er gewoond en geleefd wordt. in het MCB. 2 weken geleden kreeg hij te horen dat zijn verblijfsvergunning nu definitief is en hij zich kan vestigen in Breda. “Nu kan ik eindelijk aan mijn toekomst werken, ik ben schilder van beroep, maar wil graag tegelzetter worden” zei hij met een stralende glimlach.

Ervaringen werden gedeeld met leden van het maatjesproject ,vrouwen van de Naald en Draad groep lieten hun kleurrijke producten zien, vrijwilligers van de In loopochtenden op woensdag en vrijdagochtend waren aanwezig evenals de docent Arabisch,en natuurlijk ontbraken de lekkere hapjes niet. De dag werd afgesloten met een onverwachts optreden van 4 Afrikaans vrouwen die in Swahili een volksliedje zongen met bijpassende dans.

Heb je de open dag gemist?

kom gerust eens langs op de Roland Hlolstraat 71.Breda.

Via deze link: een verslag van een bezoekster.

Open Dag 18 mei, verslag bezoekster

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail
O, te laat, te laat, het is al 15.00 uur als ik kom afzakken in het Mondiaal centrum U wist het nog niet? Daar was zaterdag 18 mei de open dag. Laat me u dit vertellen, het was een geslaagde dag. Er werd geknabbeld en gebabbeld en dat kabbelt lekker voort. Dat voel je als je ergens binnenkomt en de geluiden hoort. Nou, er is in het centrum elk jaar wel een open dag dus zorg dat u die dan niet voorbij laat gaan.

Je ontmoet weer interessante mensen die een nieuw verhaal te vertellen hebben. Of die dat juist helemaal niet willen doen. Maar vertaald naar het kleine huiselijk individuele geluk richten wij onze blik naar buiten , op de wereld. Dat staat nl op geen enkele manier los van elkaar.

Zo stond er de stand van Amnesty met teksten op brief of kaart waarmee u een politieke gevangenen uit de vergeethoek kunt halen. In een andere stand werd stilgestaan bij het feit dat slavernij helaas nog steeds niet uitgebannen is.

Helaas rekenen de westerse inkopers van producten in de “lage lonen landen” nog steeds vanuit hun winstbedrag, dat mag niet verlaagd worden en de consument hier wil voordelige kleding. Dan de uit-en inklaring bij alle douane posten en het vervoer, dat moet allemaal bekostigd worden zonder dat de winst (van de groot-winkelbedrijven hier) er onder lijdt , en nu mag u raden wiens inkomen hier wel onder lijdt.(oplossing elders in dit artikel).
Met mijn wereldwinkel achtergrond ben ik ervan overtuigd dat bewust consumentengedrag echt kan bijdragen aan verbetering. En het is ook goed om deze zaken met wijkbewoners , buren eens op tafel te gooien. Je weet nooit wat voor verrassende nieuwe inzichten je te horen krijgt.

Later op de middag werden we getrakteerd op een stukje onvervalst Afrikaans zangtalent, Een clubje van vijf Afrikaanse vrouwen uit resp. Ghana, Congo, Zuid Afrika. Dat zorgde voor de vrolijke noot. Want met een goede buur is het gesteld als met een goede vriend, waarmee je lacht en ook grient. Het Swahili waarin sommige liedjes werden gezongen verstond niemand maar wij hadden wel de indruk aan de hand van de ondersteunende expressie dat het pikante teksten betrof.

door: Anneke

antwoord

terug naar het artikel

Verslag film-avond 2

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

In het mondiaal centrum Breda was de tweede filmavond weer goed bezocht. De zaal zat nagenoeg vol. Het thema was vanavond wel pittig en zwaar. Waar de ondervraagden in de film over hun actieve verzet tegen, en misleiding van de Duitsers konden vertellen werden zij enthousiaster en de toon wat vrolijker. En dat hadden zowel de geïnterviewden als de kijkers broodnodig.

De nazit stond dan ook in het teken van; ”kop op we moeten verder“ Zoals ook de ver uitgedunde families van Sinti en Roma dat doen.

Elders op deze site kunt u lezen over deze filmcyclus van de hand van Bob Entrop die zich sinds 2004 verdiept heeft in de cultuur van de zigeunerfamilies. Hij heeft in totaal 12 films over hen gemaakt waarvan een aantal ook prijzen heeft gewonnen. B.v. de Grand Prix Juryprijs op het filmfestival ‘Golden wheel’ in Skopje, Macedonië, voor de film ‘Gedeelde trots’. Deze film is vorig jaar in A’dam in première gegaan. Drie Sinti en Roma- vrouwen vertellen hoe het voor hen is binnen deze krachtig behouden cultuur hun eigen weg te bewandelen .

In het mondiaal centrum hebben we nog éen film tegoed, “Muzikanten voor het leven” . Deze draait op 22 mei, om 19.30 uur tot 21.30 uur ook op woensdag. U bent weer van harte welkom.
Bent u geïnteresseerd in het veelzijdige werk van Bob Entrop kijkt u dan elders op deze site of typ zijn naam op het internet.

Door: Anneke

Openingsspeech Internationale vrouwendag 2019

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail
Is deze Vrouwendag in het jaar 2019 nog steeds nodig om aandacht te vragen voor onze positie in de samenleving?
Het is 117 jaar na de eerste staking door vrouwen, in de textiel en kledingindustrie in New York?
Het is Ruim 100 jaar nadat wij ons niet alleen verkiesbaar mochten stellen maar dat wij vrouwen ook stemrecht kregen?

In mijn voorbereiding op deze dag kwam ik erachter dat Vrouwendag, over de hele wereld, ZEKER bestaansrecht heeft en zelfs hard nodig is! Het gaat over de verspreiding van de solidariteit, het beleven van deze dag is een teken van strijdvaardigheid.

Ik schrok van een getal dat ik in een publicatie tegenkwam 75. 75% van de vrouwen tussen de 18 en de 74 jaar hebben te maken (gehad) met sexuele intimidatie. 75%! Deze intimidatie komt meestal vanuit mannen. Dat zijn zonen, neven, broers, vaders. Eens bij geboorte door vrouwen op de wereld gezet! Laten we meer de solidariteit zoeken, onze zonen beter opvoeden met respect voor vrouwen en onze dochters de ruimte geven om zich te ontwikkelen.

De media voeden ons nog steeds met informatie waarin jongens met auto’s spelen en meisjes met poppen. In kinderboeken speelt de moeder vaak de verzorgende rol en de vader doet stoere spelletjes.

De reclame voedt dat beeld. Je herkent het wel. Het ongemak van urineverlies of vermoeidheid schijnt volgens de reclame alleen bij vrouwen voor te komen? Waarom niet meer reclames voor potentieproblemen ofzo? Ik weet het wel. 88% van de experts in de media zijn. Mannen.
Laten wij zelf ook afstappen van het beeld dat we meegeven in de opvoeding dat jongens stoer en sterk moeten zijn, niet mogen huilen. En dat meisjes lief, zorgzaam en mooi moeten zijn. Als je de positie van de vrouw belangrijk vindt dan moet je dat in je eigen omgeving in je eigen doen en laten ook waar maken!

Ondanks dat we ons Nederland een dikke voldoende geven als we het over geluk hebben en de zorgvoorzieningen, scoren we op de gelijkheidsprincipeladder slecht. We zijn het 27ste land van de wereld, hoe komt dat toch?

We moeten meer opkomen voor onszelf. Vrouwen hebben de neiging om zich niet goed te presenteren. Is het bescheidenheid, onderdanigheid, ongemak met de situatie?
Als iemand een compliment maakt over je jurk dan zeggen we vaak: ja, vind je? Het was een uitverkoopje, het is al heel oud Het is leuker en beter om te zeggen: dankjewel, voor het compliment!

Om mee te kunnen doen in Nederland is taal belangrijk. Je bent dan weer wat onafhankelijker. Je kan de krant lezen, je kind helpen met huiswerk, een studie of cursus volgen. Je sociale netwerk is belangrijk en dat word groter als je je meer laat horen en zien. Laat een andere vrouw groeien door jouw aandacht, en sta er voor open dat dat ook andersom gebeurd.
Van alle mensen die niet goed kunnen lezen en/of schrijven is 66% vrouw. Dit percentage MOET naar beneden er zijn veel gelegenheden en scholen daarvoor in de stad maar het begint stap 1 bij de vrouw zelf en haar wens om mee te doen.

Gelukkig zijn er kleine en grotere organisaties die ons helpen om voor onze rechten op te komen. Zoals stichting Prisma. Zij helpen door ontmoetingsmomenten te organiseren waar je met het uitwisselen van kennis over verschillende achtergronden en landen van herkomst een stap vooruit maakt met elkaar in de kunst van het samenleven. Vaak met erg lekker eten daarbij.

Iedereen over de hele wereld kent de naam Amnesty. Zij komen oa op voor vrouwen in gewapende conflicten, zij laten merken dat je niet vergeten wordt. Zij ondersteunen de niet te onderschatte rol van vrouwen bij de vredesbouw. Ze blijven aandacht vragen en het gesprek aan gaan over onderdrukking, verminkingen bij de vrouw en arbeidsomstandigheden.
Ik mocht een keer meedoen hier in Breda met een workshop over oa vooroordelen. Ik kan het iedereen aanraden, je leert er veel van. Ook over jezelf.

De Politiek en besturen van bv scholen, ziekenhuizen het lijkt de ver van mijn bed show, maar daar hebben we als vrouw nog een wereld te winnen. Nog steeds vindt men een vrouw die stevige taal spreekt een bitch, terwijl een man met dezelfde woorden een ‘goed leider’ een goede debater is. We moeten volhouden, elkaar ondersteunen op de weg naar het doen.
En Is er geen weg, dan maken we een weg!

Thema dit jaar is Heldinnen. Het is goed om eens na te denken over welke vrouw jou inspireert. Welke vrouw heeft jou op andere gedachte gebracht over het invullen van je toekomst. Of heeft je gesteund in het maken van een beslissing, of heeft jou uit een bedreigende situatie gehaald. Of is het de buurvrouw die jou de eerste lastige tijd in een nieuw land hielp met taal en contacten.

Ik heb meerdere heldinnen.
In de politiek is dat bv Els Borst, door haar integere menselijke manier van oplossingen zoeken. Zij verkondigde dat politiek veel te belangrijk is om alleen aan mannen over te laten. Dat was een duwtje in de rug voor mij om de politiek in te gaan.

Maar de gedachte aan de leerkracht op de middelbare school, juf van Dijk, ontroert mij nog steeds. Zij geloofde in mij. Zij zag waar ik thuis mee worstelde en liet mij merken dat ik belangrijk was. Zij gaf mij haar vertrouwen en daardoor kreeg ik meer vertrouwen in mezelf. OOK EEN HELDIN VOOR MIJ.

Vrouwen helpen elkaar! En dat is eigenlijk de basis voor de solidariteit tussen vrouwen vertrouwen! En zoek ook in jezelf dat talent, dat vertrouwen, die gave, die maakt dat je een taak hebt in de maatschappij.
De kleine stapjes naar gelijkheid gaan gelukkig wel vooruit al is het soms nog te langzaam. Samen komen we verder, praat erover, kijk wat je er zelf aan kan doen. Zoek elkaar op, dit is ook zo’n mooie plek daarvoor. Er is vandaag een heel mooi en creatief programma samengesteld. Complimenten daarvoor aan de organisaties er omheen. Geniet er allemaal van.

En zolang het nodig is blijven we de Vrouwendag in ere houden en aandacht geven.

Verslag “Broeders van Huijbergen”-lezing

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Broeders van Huijbergen in Breda

(1866-1876; 1890-2013)

De Broeders van Huijbergen waren meer dan 130 jaar werkzaam in Breda. Zij betrokken hen eerste huis in 1866 in de St. Jansstraat en hielpen plebaan Stoop bij de oprichting van de eerste Katholieke jongensschool in Breda. In 2013 vertrokken de laatste broeders uit de Roland Holststraat en voegde zich bij de broedergemeenschap in Hijbergen.

Lambertusschool

Lambertusschool in de Keizerstraat

Enkele monumentale gebouwen, zoals de Franciscuskweekschool aan het Dr. Ingenhouszplein, de sociale werkplaats Don Bosco in de Oranjeboomstraat, de St. Jansschool voor speciaal onderwijs in de Verbeetenstraat met aangrenzend broederhuis in de Don Boscostraat, evenals het broederhuis met aangrenzende schoolgebouwen aan de Roland Holststraat getuigen nog van hun aanwezigheid. Een deel van de scholen waar zij de initiatiefnemers van waren is o.a. opgenomen in de Markenhage aan de Emerstraat.

Hun activiteiten bleven niet beperkt tot binnen de schoolmuren. Het ging hen om een zo goed mogelijke ontplooiing van de jeugd, en daartoe behoorde sport, muziek, vakantiewerk, toneel en zang, maar ook godsdienst. Er zou heel wat over te vertellen zijn maar we hebben vooral gekeken naar de motivatie en de levenshouding waar deze inzet uit voort kwam.

Patronaat Barbaraparochie

Patronaat van de St. Barbaraparochie

Als broeders werd hun leven bepaald door de belangrijke beloften die bekend zijn als geloften van armoede, gehoorzaamheid en zuiverheid. Het zijn oude woorden waarvan de betekenis schuil kan gaan achter al het ruis dat ze oproepen. Toch blijft de inhoud van deze beloften verrassend actueel als je armoede kunt beleven als: je zelfvertrouwen steeds meer baseren op wat je bent en steeds minder op het hebt of doet. En gehoorzaamheid als: steeds beter leren luisteren zonder gevangen te blijven in je eigen sympathieën, vooroordelen en mening. En zuiverheid als een groeiproces naar een steeds meer belangeloze liefde, en daarmee de ander en alles wat echt waar is, steeds meer tot zijn recht laten komen.

Met hun levenshouding die door deze merkstenen gemarkeerd wordt staan de broeders in een eeuwenoude, internationale en interculturele traditie van mensen die op zoek zijn naar wat echt en duurzaam goed is.

school Leuvenaarstraat

School aan Leuvenaarstraat

De meest nabije traditie voor hen is de Katholieke traditie van Woestijnvaders, Monniken, bedelordes zoals de Franciscanen, Jezuïeten tot Vincentius en Don Bosco met hun liefdewerken. Ook binnen deze Katholieke traditie zijn weer diverse invalshoeken te beleven. De broeders waren gericht op concrete behoefte van de jeugd, en kwamen daar professioneel aan tegemoet door hun onderwijs en opvoeding. Dit werk was voor hen aan de binnenkant liefdewerk. Zij kwamen in beweging omdat ze geloofden dat deze mensen / kinderen belangrijk zijn in Gods ogen en daarom een menswaardige toekomst verdienen.

Wil je God, die een bron van liefde is, in je leven zijn gang laten gaan dan zul je hem de vrijheid moeten geven. Oude woorden zoals “onthechting”, “deemoed” en “versterving” hebben in de kern van de zaak met deze vrijheid te maken.

St. Lambertusscholen

St. Lambertusscholen

Misschien dat ook onze sociale betrokkenheid verrijkt kan worden met meer aandacht voor deze binnenkant.

Voor de broeders is en was het belangrijk om God, die grote onkenbare, steeds meer vrijheid te geven, en op die manier bij te dragen aan een wereld waarin mensen elkaar menswaardig kunnen ontplooien. Een wereld die in de taal van Jezus doet denken aan het Rijk Gods, d.i. een wereld waarin zijn invloed tastbaar aanwezig is.

door: br. Bram Hommel

Fototentoonstelling “Guatemala terug in beeld”

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

FOTOTENTOONSTELLING ‘GUATEMALA TERUG IN BEELD’

Opening: 19 oktober 2018 om 17.00 uur in het Mondiaal Centrum Breda

Twee Brabanders, Piet den Blanken en Mario Coolen, vertellen over hun betrokkenheid bij een rechtszaak tegen Guatemalteekse staat:

Meer dan honderd mannen en vrouwen werden door doodseskaders opgepakt en zijn voorgoed verdwenen: het gebeurde in de periode 1980-1983 in Santa Lucía Cotzumalguapa, een stadje aan de tropische zuidkust van Guatemala. Alle slachtoffers waren betrokken geweest bij een staking op de suikerrietplantages. Uit angst voor represailles hulden de familieleden van de verdwenen personen zich jarenlang in een angstig zwijgen en nooit werden de daders vervolgd.
Gedenkplek in Santa Lucia Cotzumalgiuapa voor de slachtoffers
Om de stilte rond het drama van Santa Lucía te doorbreken trok fotograaf Piet den Blanken uit Breda naar Guatemala. Hij maakte er indringende portretten van de familieleden van de slachtoffers. Heftig zijn de beelden van brandende suikerrietvelden, de door ratten aangevreten persoonsbewijzen van hen die werden ontvoerd en de opnamen van politiearchieven en massagraven waar familieleden wanhopig zoeken naar sporen van hun vermiste geliefden.

Dank zij het werk van Piet den Blanken kwam de verdwenen generatie van Santa Lucía ‘opnieuw in beeld’. Zijn foto’s werden ook opgenomen in de drie gedenkboeken die de nabestaanden van Santa Lucía schreven met de verhalen over hun ontvoerde familieleden. De uit Nuenen afkomstige theoloog Mario Coolen werkte acht jaar in Santa Lucía en hij ondersteunde de families van de slachtoffers bij het op schrift stellen van de levensverhalen.

De foto’s van Piet den Blanken en de drie gedenkboeken hebben de basis gelegd voor de aanklacht die de families van Santa Lucía vorig jaar hebben ingediend tegen de Guatemalteekse staat bij de Inter-Amerikaanse Commissie voor de Mensenrechten in Washington en daar op 1 oktober 2018 zal worden behandeld. Guatemala zit nog steeds gevangen in een web van straffeloosheid en daarom is een beroep op de internationale rechtsgemeenschap van onschatbare waarde.

Piet den Blanken en Mario Coolen: twee ‘Brabanders over de grens’ van wie het leven in het teken heeft gestaan van de internationale solidariteit. Aan hun betrokkenheid is het te danken dat het vergeten drama van Santa Lucía opnieuw in beeld komt en nu hoog op de internationale agenda staat.

Deze fototentoonstelling: “Guatemala terug in beeld” en het proces voor gerechtigheid worden mede mogelijk gemaakt door:

De expositie met foto’s van Piet den Blanken is vanaf 19 oktober tot 20 november dagelijks te zien in het Mondiaal centrum in Breda, Roland Holststraat 71 4819 HP Breda.

De deur staat open; voor groepen en klassen (graag op afspraak).

Na afloop van de openingsbijeenkomst op 19 oktober wordt een Marokkaanse couscous maaltijd aangeboden, tegen een geringe vergoeding. Aanmelding daarvoor wordt wel op prijs gesteld.

Voor nadere informatie, interviews en contact:

Bekijk hieronder als voorproefje op de tentoonstelling enkele indrukwekkende foto’s.

Verslag Vredesweek 2018

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Geslaagde “aftrap” Vredesweek 2018

Dag opening
In het mondiaal centrum Breda in de Roland Holststraat in Boeimeer is vanmiddag, zaterdag 15 september, de Vredesweek 2018 Ingeluid.
Niets aantrekkend van de geluiden van de in volle gang zijnde opknapbeurt van het gebouw was het een gevarieerde middag qua mensen uit diverse windstreken en qua programma. Dat hield in het gekabbel van een babbel met koffie en thee waarna live muziek met zang en een aantal sprekers. Als klapper op dit hele gebeuren, jawel, een klein lesje lach-yoga, begeleid door Rajhita Kanchenapali, Zij kreeg hiermee het voltallige publiek enthousiast en goed gestemd. Machmud Allasadi speelde voor ons een nummer op zijn sars en zong daar bij een traditioneel lied waarbij sommigen uit het publiek mee konden zingen.

Sprekers;

Osman Erbas, uit Turkye. Hij is hier al vanaf zijn vijfde jaar en heeft geen moeite met het hebben van een dubbele van nationaliteit. Hij is als vijfjarige, kind van de eerste generatie Turkse gastarbeiders naar Nederland gekomen en hier opgegroeid. Zoals ieder ander kind ging hij met zijn vriendjes uit de straat van en naar school en de voetbalclub, enz. Hij benadrukt dat hij het belangrijk vind op zijn persoon beoordeeld te worden i.p.v. op zijn afkomst.

George Habra, Palestijn uit Israël trof in zijn geboorteland een Nederlandse vrouw. Hij is haar naar Nederland gevolgd. Hij heeft via sport en kerk contacten gelegd met Nederlanders. “Als je in een land te gast bent zul je je beste kant moeten laten zien en waarmaken. Hij heeft een boodschap aan alle nieuwkomers: “eigen initiatief is belangrijk, ga niet zitten afwachten. Waar en zo gauw het kan laat zien wat je in je mars hebt. Wat je te bieden hebt”.

Uit Eritrea was er Alam Kihron, AlemHij is hier nu vier jaar. Alam was 17 toen hij, na in de gevangenis gezet en gemarteld te zijn met een aantal vrienden zijn land moest ontvluchten. Ze kwamen in eerste instantie in Ethiopië, een buurland ten noorden van Eritrea. Ze waren ook daar niet veilig en moesten verder. Zij zijn elkaar kwijtgeraakt op deze barre tocht. Nu weten ze dat een van hen in Italië terecht is gekomen en een nog in Eritrea is. Zo kwaad als dat ging, over het “zo goed” kunnen we het hier niet hebben, is Alam via een slopende, barre woestijntocht vanuit Soedan naar Libië kunnen komen. Uiteindelijk is hij door een mensensmokkelaar in een gammel bootje “geholpen” waarmee hij en honderden anderen de Middellandse zee zijn overgestoken. Via Italië is hij uiteindelijk in Nederland terecht gekomen. En via ter Apel onder dak gebracht. Ook nu na vier jaar in veiligheid te zijn, spreekt hij over relatieve veiligheid De Eritrese overheidsarm is lang en hij vreest die ook hier, hij let daarop bij het kiezen van zijn vrienden en sociale contacten en organisaties.

Hasan Munfahui komt uit Syrië, Hasanhij woonde daar in een klein dorpje onder de rook van Damascus en hij heeft in Syrië de opleiding civiele techniek afgerond en was als zodanig werkzaam. Hij wil niet graag in the picture staan. De oorlog maakte dat hij Syrië moest verlaten en kwam samen met zijn familieleden in een opvang in Turkije terecht. Daar waren de omstandigheden erg slecht en het voelde alsof hij geen enkel recht had. Via Google kwam hij erachter dat de opvang in Nederland beter geregeld was en daarop besloot hij het erop te wagen. Via een mensensmokkelaar bereikte hij Griekenland. Daarop volgde een lange en barre voettocht via Macedonië en Servië en Hongarije naar Duitsland en daarna uiteindelijk Nederland. Hij heeft ook ondervonden dat het opbouwen van een “nieuw” (sociaal) leven niet gemakkelijk is. Je moet overal in je eentje achteraan en een klein beetje hulp daarbij die je weg wijst is meer dan gewenst. Inmiddels spreekt hij Nederlands op niveau B2 en volgt de opleiding civiele techniek op HBO niveau aan de Avans te Tilburg. Hij pleit ook voor actief integreren van alle nationaliteiten. Want het zijn niet de gewone mensen die de vrede dwarsbomen. En de grenzen in de samenleving, zoals die er altijd waren zijn niet meer dezelfde. Niemand kan zich daarboven stellen en proberen alles weer in de Ot en Sien stijl terug te dwingen. Dat bestaat niet meer, daar moet je vrede mee hebben.

muziek
Allemaal zijn ze positief over de Nederlandse gastvrijheid en willen ze uitdragen dat men beter kan focussen op de goede dingen en het intermenselijke te vieren
En dat werd dan ook gedaan met live muziek op de sars en zang, er waren een aantal mensen in het publiek die zich geroepen voelden om ook nog een dansje weg te zetten. yogaVerder kan ik iedereen een rondje lach-yoga aanbevelen, het werkt op je lachspieren, die zitten niet alleen in je gezicht maar dat merk je wel als je het een keer doet. Het werkt ook in ieder geval zeer bevrijdend.
Met dank voor deze middag wil ik tenslotte nog meegeven, laat deze vredesweek duren tot in lengte van dagen en overal.

Vredesweek 2018

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Opening Vredesweek in Mondiaal Centrum Breda

Levensverhaal, van daar naar hier…

Op zaterdag 15 september vanaf 13.00 uur zal de opening van de Vredesweek plaatsvinden in het Mondiaal Centrum aan de Roland Holsstraat 71.

Het thema van dit jaar is Generaties voor Vrede. Oud en jong kunnen veel aan elkaar hebben op weg naar een vreedzame wereld, oudere generaties delen hun verhalen met jongeren, zodat die van hun ervaring kunnen leren. Jongere generaties halen inspiratie uit bijzondere rolmodellen -binnen hun familie of in de wereldgeschiedenis zoals het voorbeeld van Nelson Mandela, Martin Luther King, Indira Ghandi en vele anderen. In Noord Amerika staan jongeren massaal op tegen wapengeweld. Het is wel duidelijk dat je vrede en het met elkaar omgaan kunt leren.

Door de komst van vluchtelingen zien we opnieuw dat vrede niet vanzelfsprekend is. Oorlogsherinneringen en trauma’s spelen in dit geval op de achtergrond mee, maar in alle gevallen speelt de eigen culturele achtergrond mee. De grote vraag en uitdaging is nu nog is er een samenleving mogelijk waarbij de verschillende culturen een plek hebben en vreedzaam samenleven. Dit is een thema waarbij stilgestaan wordt in alle geledingen van de maatschappij en iedereen heeft er iedere dag mee te maken.

De werkgroep Vredesweek van het Mondiaal Centrum heeft nu een vijftal mensen uitgenodigd om hun levensverhaal te vertellen, hoe hun proces van daar naar hier is verlopen. Ze komen respectievelijk uit Syrië, Eritrea, Hongarije, Marokko en Turkije en ieder heeft op zijn manier een plaats verworven in de Nederlandse samenleving. Hoe open of gesloten is de Nederlandse samenleving en welke successen of tegenslagen heeft ieder ervaren.

Na de persoonlijke interviews, die opgeluisterd worden door Machmud Allasadi, een in Breda wonende Syriër zal er onder leiding van Rajitha Kanchenapali lachyoga plaatsvinden, waar ieder zich kan relaxen.
Het culturele programma wordt afgesloten met Syrische dansmuziek en op het einde zijn er nog Koerdische, Marokkaanse en Chileense hapjes met frisdrank, koffie en thee.

Meer informatie via www.mondiaalcentrumbreda.nl

Lees hier een vrije impressie van Anneke over reizen in bezet gebied

Foto-impressie van Vredesweek 2018

Lees hier: het verslag over de “aftrap” van de Vredesweek 2018

Vredesweek 2018

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail
PAX-logo vredesweek 2018

Opening Vredesweek in Mondiaal Centrum Breda

Motto: Levensverhaal, van daar naar hier…

Op zaterdag 15 september vanaf 13.00 uur zal de opening van de Vredesweek plaatsvinden in het Mondiaal Centrum aan de Roland Holsstraat 71.

Het thema van dit jaar is Generaties voor Vrede. Oud en jong kunnen veel aan elkaar hebben op weg naar een vreedzame wereld, oudere generaties delen hun verhalen met jongeren, zodat die van hun ervaring kunnen leren. Jongere generaties halen inspiratie uit bijzondere rolmodellen -binnen hun familie of in de wereldgeschiedenis zoals het voorbeeld van Nelson Mandela, Martin Luther King, Indira Ghandi en vele anderen. In Noord Amerika staan jongeren massaal op tegen wapengeweld. Het is wel duidelijk dat je vrede en het met elkaar omgaan kunt leren.

Door de komst van vluchtelingen zien we opnieuw dat vrede niet vanzelfsprekend is. Oorlogsherinneringen en trauma’s spelen in dit geval op de achtergrond mee, maar in alle gevallen speelt de eigen culturele achtergrond mee. De grote vraag en uitdaging is nu nog is er een samenleving mogelijk waarbij de verschillende culturen een plek hebben en vreedzaam samenleven. Dit is een thema waarbij stilgestaan wordt in alle geledingen van de maatschappij en iedereen heeft er iedere dag mee te maken.

De werkgroep Vredesweek van het Mondiaal Centrum heeft nu een vijftal mensen uitgenodigd om hun levensverhaal te vertellen, hoe hun proces van daar naar hier is verlopen. Ze komen respectievelijk uit Syrië, Eritrea, Hongarije, Marokko en Turkije en ieder heeft op zijn manier een plaats verworven in de Nederlandse samenleving. Hoe open of gesloten is de Nederlandse samenleving en welke successen of tegenslagen heeft ieder ervaren.

Na de persoonlijke interviews, die opgeluisterd worden door Machmud Allasadi, een in Breda wonende Syriër zal er onder leiding van Rajitha Kanchenapali lachyoga plaatsvinden, waar ieder zich kan relaxen.

Het culturele programma wordt afgesloten met Syrische dansmuziek en op het einde zijn er nog Koerdische, Marokkaanse en Chileense hapjes met frisdrank, koffie en thee.

« Older Entries