Category Archives: portret-vrijwilligers

Mustafa krijgt verblijfsvergunning

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Mustafa: “Ik ben zo blij met mijn verblijfsvergunning!

Mustafa is 19 jaar. Hij is geboren in Maidan-Wardak Afghanistan. Tot zijn 14de jaar heeft hij thuis gewoond, waar hij zijn vader moest helpen op het land. “Ik heb een niet zo gelukkige jeugd gehad. Mijn vader was vaak boos op me, omdat ik het werk niet goed deed op het land. Mijn ouders, mijn broer en mijn 2 zussen zijn door de Taliban vermoord. Ik moest toen – ik was 14 jaar – een heel moeilijke beslissing nemen: ik moest kiezen voor de regering of voor de Taliban. Ik kon niet kiezen, iedere keuze was slecht en had grote risico’s, ik was doodsbang”.

Lange vluchtweg

Uiteindelijk besloot Mustafa te vluchten. Het werd een vreselijke reis: Kabul, Turkije, Griekenland, Macedonië, Oostenrijk, Duitsland. Nergens kon hij terecht. Alle opvangplaatsen zaten vol. Uiteindelijk is hij in Nederland aangekomen en kreeg eerste opvang in Ter Apel. Hij had geen documenten om te bewijzen wie hij was. Zijn asielaanvraag werd afgewezen en ondanks een positieve uitspraak van de rechter moest hij het AZC verlaten. Na zijn afwijzing heeft hij een tijd op straat moeten slapen. Hij klopte aan bij verschillende BedBadBrood-voorzieningen, maar kon nergens terecht. Hij werd depressief en verloor alle vertrouwen in een goede afloop.
Gelukkig kreeg hij toen contact met iemand van de Protestantse Kerk en die zorgde via de Evangelische Kerk Jefta in Breda voor onderdak in het Mondiaal Centrum. “Eindelijk had ik een veilig onderkomen en daardoor vond ik weer energie om vooruit te kunnen zien en aan mijn toekomst te gaan werken. De steun die ik van de mensen van de kerk kreeg was heel groot. Ik ben mij tijdens de kerkelijke bijeenkomsten gaan verdiepen in de bijbel . En vorig jaar ben ik in de christengemeenschap opgenomen door de doop”.

Werken aan de toekomst.

Tijdens het verblijf in het Mondiaal Centrum is hij heel actief aan de slag gegaan. “Mijn nieuwe advocaat in Breda gaf me weer hoop en startte een nieuwe procedure. Ik ben begonnen met de taalcursus in de bibliotheek, maar kreeg ook nog extra les van mijn taalcoach Martin. Nederlands is moeilijk, maar ik zal het leren! Ook help ik als er klusjes gedaan moeten worden. Ik help met het schilderen van de kamers voor nieuwe bewoners. Ik help mensen heel graag. Ook ga ik graag sporten, ik wil fit en sterk worden”. Maar de onzekerheid over zijn verblijf in Nederland bleef.

Eindelijk verblijfsvergunning

En toen kwam half april het goede bericht dat hij zijn verblijfsvergunning zou krijgen! “Wat was ik blij! Ik mag nu Nederlander worden!!”

Mustafa weet dat hem nog een hele klus staat te wachten: inburgeringcursus en (vak)opleiding gaan volgen, werk zoeken, een eigen onderkomen vinden. Het liefst wil hij in Breda blijven wonen. Hier zijn zijn vrienden, hier is de kerk waar hij zoveel aan te danken heeft. “Ik hoop dat het COA Breda als woonplaats voor me kiest, dan kan ik mijn geluk helemaal niet op!” Maar hoe dan: nu is hij al zo gelukkig, omdat alle onzekerheid nu voorbij is en dat hij nu echt weer de toekomst blij kan tegemoet zien en dat hij zijn droom – een goede Nederlander te worden – nu kan gaan realiseren.

Even voorstellen Annette en Frans

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail


Zo, na een lange afwezigheid pak ik mijn taak weer op. Wat was dat ook weer? Ik zal uw geheugen even opfrissen; Ik was begonnen iedereen die in het Mondiaal Centrum Breda als vrijwilliger actief is en ook de bezoekers van de verschillende activiteiten aan u voor te stellen.
Nou u kunt gerust een paar stoelen extra aan laten schuiven want het zijn er nogal wat. Voor vandaag heb ik zomaar willekeurig een greep gedaan. En kwam ik deze twee mensen tegen;

Annette Sloven en Frans Aarts. Mijn eerste nieuwsgierigheid is altijd hoe zijn jullie de eerste keer te weten gekomen van het bestaan van het centrum? Bezig als zij van nature is neemt Annette het woord; “Odette was bij ons in huis folders aan het uitdelen waarop stond dat je op (toen nog) maandag en vrijdag ochtend kon komen koffie drinken. Nou, de kofiehoek bij ons was gesloten en toen zijn we hier gegaan en we blijven komen”. En inderdaad zijn zij vaste bezoekers geworden. En even voor de volledigheid; de koffie wordt nu op de woensdag en vrijdag ochtenden geschonken
Ze zijn een stel maar hebben ieder toch hun eigen appartementje. Waar zij wisselend bij de een of bij de ander bivakkeren.
Allebei hebben ze ook hun hobby’s Frans is een verzamelaar, Hij heeft een indrukwekkende hoeveelheid balpennen. Hij laat me zien net als een druk bezette zakenman dat zijn borstzak gevuld is met pennen. En een tweede passie van hem is autootjes. Hij heeft er plezier in om de mini-uitvoeringen van b.v. de stadsbussen te hebben. Hij heeft er ook enkele Dinky-toys bij.
Annette is op een heel andere manier bezig haar dag te vullen. Zij heeft maar liefst acht poppen. Vier jongens vier meisjes. “Je moet weten” ,verteld ze mij, “Ik heb nooit kinderen gehad, terwijl dat wel mijn wens was. Dus nou mag ik de poppen houden. En ik kleed ze allemaal netjes aan”
Om de beurt komen ze allemaal een keer mee op de koffie.
Annette en Frans ga zo door en geniet van jullie vakantie volgende week.

Frans en Annette met pop Veerle

Afscheid van David

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Nou, we nemen nogmaals afscheid

Echter, zo ’n pijn als afscheid kan doen en hoe het ook vermag te doen lijden, deze keer waren er verheugde gezichten. Dat kan, hou me ten goede , aan de taart gelegen hebben die al stond te lonken bij binnenkomst. Je weet het niet, ,,,, ach nee, ik denk het toch echt niet hoor, nee, het was om reden dat David ons nu gaat verlaten.

U herinnert zich David? Hij heeft nog niet zo heel lang geleden de moed gehad van zijn levenswandel te getuigen. Dat werd met veel respect aangehoord en er werd hem een warme en veilige grond geboden om het in te laten vallen. David heeft geknokt om zover te komen dat hij nu bezig is zijn toekomst waar te maken. Momenteel werkt hij op vrijwillige basis in een klussenteam, Bij het “Business park” van gemeente Breda volgt hij een leer/ werkproject. Zijn plan is timmerman te worden. En in het verlengde hiervan droomt hij over zijn uiteindelijk zelfstandig ondernemerschap. Geweldig, wij geloven erin.

We zullen je missen David, Niks was je ooit teveel. Je stak overal steeds een helpende hand toe. In de tuin bij Karel, maar ook op de woensdagmiddagen als er kinderen tijdens de naaigroep opgevangen moesten worden. Ook daar was het afscheid warm en met veel enthousiasme over je plannen. En ook hier kreeg je wat mee als aandenken, De das waar iedereen een stukje van gebreid heeft zal je in de winter vaak dragen. Het afscheid is ook niet zo definitief de afspraken voor koffie en een etentje liggen er al.

En deze fijne manier van samen iets realiseren was wederzijds, zoals je zelf vertelde heb je je in het centrum altijd welkom gevoeld en gewaardeerd om wie je bent. En ook de gezelligheid tijdens de inloop-ochtenden of -middagen heb je als een warme deken om je schouders geslagen en hier houd je alle aanwezigen verantwoordelijk voor. Hier wordt de oppervlakkige snelheid van het dagelijkse leven doorbroken. Kijk, en dan wordt er toch even een traantje gelaten hoor.
Succes David en van iedereen een knuffel, het ga je goed!

Afscheid van vrijwilligster Meral

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail
Het is zo’n twee jaar geleden dat Meral in het centrum binnen kwam op zoek naar vrijwilligers werk. Samen met Anouk van Breda aktief.

Meral bij haar afscheid

Wat dat werk precies zou worden wist je toen nog niet zeker maar Margreet die hier het reilen en zeilen wel onder de knie had bood uitkomst. Deze Margreet was in een andere tijd ook je docente geweest en dat gaf je meteen een vertrouwd gevoel, zij stelde je op je gemak.

In die twee jaren heb je voor veel mensen die naar de koffie-inloop kwamen een luisterend oor geboden. Door je uitstraling van rust, je empathie was je, misschien onbewust, ook van grote betekenis. Je hebt twee jaar van ontwikkelingen meegemaakt in het centrum en hopelijk heb je er voor jezelf ook veel uitgehaald.

Nu ben je een stap verderop gegaan en wel in de vorm van een heuse baan. Na zoveel jaar er te zijn geweest voor je gezin en je vrijwilligerswerk ben je nu drie dagen per week werkzaam bij het O.M. Het is je gegund.

Van iedereen in het centrum veel succes gewenst. Kom vooral in je vrije tijd een keer op de koffie.

door: Anneke

Portret van Loveness Anaman

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail
Vandaag heb ik gesproken met Loveness Anaman, uit GhanaLoveness Anaman in tuin MCB

Een zeer levendig en betrokken mens. In haar met Engelse woorden doorspekt Nederlands vertelt ze me dat ze hier is sinds 1984. Omdat ze getrouwd was en haar Nederlandse man volgde. Maar ze bleef altijd voelen dat er nog meer was. Er was volgens haar een diepere reden of een hogere zo u wilt. Zolang ze die diepere reden niet kon vinden of duiden was ze bezig hier haar draai te vinden. Zij zocht dat in het vrijwilligerswerk waar ze kon doen wat ze het liefste doet, Mensen helpen waar zij dat kan. Zo heeft zij b.v. naast haar vier eigen kinderen nog twee adoptie kinderen.

Ondertussen heeft zij haar opdracht in het leven begrepen, Loveness zegt het zo; “God heeft mij voorbestemd om de kloof tussen zwarte en witte mensen te overbruggen”.

Dat is een heel mooie taak en zeker niet om in je eentje te doen. Loveness helpt op de werkgroep naald en draad en geeft ook les hierin. Op vrijdagmiddag is daar nog plaats. Dus mocht u geïnteresseerd zijn dan kunt u eens komen kijken in het mondiaal centrum.

door: Anneke

Portret van Rob Sloot

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail
Rob Sloot, met hem heb ik vandaag een gesprek zodat u weer een nieuw gezicht weet te plaatsen.

Via enkele leden van de zg. BBB (Bad, Bed en brood)-commissie is Rob terecht gekomen bij het Mondiaal Centrum als coördinator van de huidige bewoners. Voorheen had hij al ervaring als coördinator voor de asielzoekers bij de toenmalige noodopvang – vluchtbed- in Breda.

De commissie heeft regelmatig overleg over het reilen en zeilen in het centrum en de actuele situatie voor de bewoners. Dat is vlotter opgeschreven dan gedaan. Het betekent; contact leggen en samenwerken met de betrokken instanties, b v contact met advocaten, dossiers aanleggen/bijhouden, uitnodigingen van de rechtbank etc. maar ook indien nodig huisartsen bezoek, ziekenhuis, GGz enzo meer.

In de hele turbulente situatie van deze vluchtelingen zorgt de commissie dus voor in ieder geval een stukje basis zekerheid zodat de dringendste nood iets verlicht wordt. Voor de verhalen die de mensen kwijt willen, en moeten, kun je alleen een luisterend oor bieden. Dat lijkt heel weinig maar voor degene die het verhaal kwijt wil betekent het heel veel.

door: Anneke

Portret van Cees Jansen

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail
Mijn gesprek vandaag is met Cees Janssens. Sinds ikzelf naar het MC Breda ga op de vrijdagochtenden is Cees er ook. Altijd samen met Wim, zijn buurman waar hij dolgelukkig mee is. Want Cees is rolstoel afhankelijk.Afb Cees Jansen
In eerste instantie vond Cees het wat onwennig maar dat duurde niet lang want hij is een grage prater.
Om het ijs te breken en fantasievolle speculaties voor te zijn heeft hij al bij een van zijn eerste bezoeken uitgelegd waardoor hij aan die rolstoel vast zit.
Dat is het gevolg van een hersenbloeding en daarbovenop werd er in de hersenen een tumor geconstateerd. die is natuurlijk weggehaald. Helaas samen met een aantal lichaamsfuncties.

Al met al heeft Cees de snijzaal van het Amphia van beide kanten meegemaakt. Als patient maar ook als electromonteur/werktuigbouwkundige.
Hij was aanwezig bij een hartoperatie, en als terzake kundige techneut was het zijn taak het “sein veilig” te geven waarop de artsen de hartstimulator zijn werk konden laten doen.

Momenteel is Cees alweer heel wat jaartjes met pensioen. Geniet daarvan Cees en blijf gezellig komen op de vrijdagochtenden

door: Anneke

Portret van een bezoeker

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

“De kruik gaat zolang te water tot hij barst”

Eén van de uitdrukkingen die ik vroeger op school leerde en ook de betekenis ervan natuurlijk.
Ik herinner me dat het erom gaat dat alles en iedereen een grens heeft.
Schrijnend wordt deze uitdrukking als je er het persoonlijke verhaal van iemand aan toevoegt.

Hoe lang en hoe diep kun je iemand kwetsen en hoe lang of hoe ver kan iemand aan zelfdestructie doen voordat het helemaal tot op de bodem mis gaat?

Op het mondiaal centrum heb ik met een jongeman gesproken die lange tijd de grip op zijn leven kwijt was. Zijn verhaal heeft me erg geraakt. Van kinds af aan heeft hij de aandacht gemist die ieder persoon zo hard nodig heeft om tot een volwaardig en zichzelf respecterend mens uit te groeien.

Het gevolg voor hem was een heftige drugs en alcohol verslaving. Hierdoor is hij veel goede contacten kwijtgeraakt. Wat me steeds in zijn verhaal raakte was de moed om toch te blijven geloven in en vechten voor een beter en stabieler leven. Een leven dat gezien mag worden.

Jaren heeft hij hiermee geworsteld. Heen en weer geschud tussen erop of eronder. Het is niet zonder littekens dat hij nu zover is gekomen en hij heeft het zichzelf niet makkelijk gemaakt. Maar hij is er gekomen. Deze kruik is gebarsten maar nog niet onherstelbaar. Dus dat kan wel!

Hij heeft nu mensen gevonden die hem steunen en inspireren naar de goede kant van het leven.
Onder andere in het mondiaal centrum.

Echt heel sterk!

door Anneke

Portret van Corry

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail
Mijn babbel is vanochtend met Corry. Mijn eerste vraag: Wat is jouw affiniteit met het mondiaal centrum?Corry

O, ik kom hier al een aantal jaren als bezoekster van de inloop op de vrijdagochtend, en al die jaren ook met veel plezier.

Hoe wist je van het mondiaal centrum?

Ik hoorde het genoemd worden tijdens de mis en ik werd nieuwsgierig. Dus dat betekende er eens een kijkje te nemen. De ontvangst was heel hartelijk en ze voelde zich echt welkom. Het interessante van deze inloop ochtenden is dat je naast de bekende gezichten ook steeds weer nieuwe ziet.

Dat geeft weer een andere wending aan een gesprek.
Er zijn ook regelmatig mensen uit anderen culturen die je dan ook weer even op een mentaal uitstapje meenemen. Dat is voor Corry wel de meerwaarde van deze ochtend.
Haar belangstelling in anderen heeft haar ertoe gebracht, in het kader van het maatjesprojekt, een afrikaans gezin onder haar hoede te nemen om hen met de nederlandse taal op weg te helpen. Hier is ook een stevige band gegroeid.

Dank je Corry

door Anneke

portret van Jaqueline

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail
Vandaag heb ik een babbel met Jacqueline. Zij is al geruime tijd gastvrouw bij de inloop ochtend van de vrijdag.

Haar gevraagd; Hoe ben je er toe gekomen om hier vrijwilligster te worden? Je woont niet naast de deur!?

“nee, aan de compleet andere kant van Breda. Maar goed het is een kleine wereld, en mijn onderbuurman met wie ik in het voorbijgaan wel eens een praatje maakte was niemand minder dan Jan Hopman, toen de voorzitter van het MCBreda.

Jaqueline vrijwilligster bij het MCB

Nou, dat was natuurlijk meteen eens een keertje mee om te kijken en mee te maken.

De aanpak beviel haar goed, vanuit haar werk heeft Jacqueline altijd de steun van een luisterend oor geboden en mensen de weg kunnen wijzen naar plekken waar zij verder kunnen komen. Zij voelde zich hier dan ook al gauw
thuis. En zo snijdt het mes aan twee kanten voor de bezoeker die zich welkom en geaccepteerd voelt en voor haar zelf omdat ze zo van grote betekenis kan zijn.

(door Anneke)